berîtan (helbest)

Gülüm, benim yoldaşım

O kadar uzun boylu yazmamı bekleme benden, Zaten yazma kararım sancılıydı, Hem bilirsin, eskiden beri beceremem yüreği mısralaştırmayı.

Deli bir kısrak gibi Tepinse de içimde bu özlem, Seninle dört mevsim yaşamamışken, Bir gül gibi bitip kuruyuncaya dek Birlikteliksizken…

Bir ucundan sen vurdun, Bir ucunda ben. Attık dağlara kendimizi, Dağları yaşamaya koyulduk. Yüreğe mesken ettik dağları.

Gel gör ki Bu yüreğe dar geldi bu dağlar. Nehirler boyu akıp gitti Kavgamızın türküsü, Dağları aştı.

Bu kavgamız ölümsüz, Ayrılığa demir atmışsak da Ayrı denizlerde, Hasretliklerde…

Ayrı denizlerin buluştuğu okyanuslar var, gülüm. Ve ayrılıklar ölümü, Hasretler cehennemlik geleli bari, Birkaç kez yaktı genzimi barutun kokusu. Doymadım, Doyulmuyor.

Övün benimle, Gururlan. Ne kadar da güzelleştim, Bir bilsen, savaştıkça ve güzelleştikçe savaşan.

Peki sen, Varabildin mi eylem sonrasının Yorgun gülüşünün tadına? Kusmadın mı daha mavzeri? Asırlarca beklenen, Özlenen yiyim kinini.

Karışmadı mı mavzerin sesi Dağa taşa sinmiş isyan-intikam çığlıklarına?

Savaş, gülüm, Sıkı savaş. Savaştıkça varız biz, Savaştıkça güzelleşir, çoğalır, Savaştıkça severiz.

Hem zerre kadar korkmuyorum ölümden, Ölmek ağrıma da gitmiyor. Yalnız işte, Al şafaklara batmış bu dağları Birlikte seyre durmadan, Bir an için bile olsa Ölmek istemiyorum, hepsi bu.

Bir şeyler gönderebilseydim sana, Ama bir gerillanın kavgasında Silahından başka neyi var ki…

Bu kavganın onuruyla kucaklarım seni, Eylem sonrasının coşkusuyla öperim Gülüşlerinden Seni selamlarken.