dörtlerin gecesi (şiir)

Dörtlerin Gecesi

Özlenen ateş sonunda yakılmıştı, Elden ele bütün dünyaya taşınmıştı. Kıvılcım dansıydı gözlerdeki sevinç, Kavga dağlarda bilinci kuşanmış, Zindanlarda dirence sarılmıştı. Ve haykıran dudaklar, Her ihanet vakti çöl çöl yarılmıştı.

Bir ağıttır belki Ağrı’da Zîlan Deresi, Dersim’de Laş Deresi bir kanlı şiir. Oysa bir destandı Diyarbakır Kalesi Ve Diyarbakır zindanında Ateşle sevişen dörtlerin gecesi.

Ne ki zindan, ne ki tutsak olmak, Ne ki kavga, ne ki dağlarda vurulmak, Bir sehpada idam olmak ne ki? İhanet utancıyla yaşamak var ya hani, Onursuzluğun lağım çukurunda yok olmak, Üniformalı bir Dehak önünde durmak, Ve beyninin içindekileri bir bir kusmak, Sonra bir et yığınına dönüşüp kalmak... İşte buydu Diyarbakır zindanında yaşamak.

Onur kaleleri yıkılırken birer birer, Yüreklerde dal budak sarar ihanetler. Ve düşman kasetinde üç önder, Beyinlerini kusarak düşmana sergiler. Aynı anda sıradan bir nefer, Hiç aldırmadan önderlerinin sesine, Tutsaklık içinde özgürlüğü söyler.

Anlatılmaz bir destandır yaşanan, Ne söze gelir ne saza. Kırbaçlar sopalara ve zincirlere karışır, Ölüler ayaklara dolanır geceleri. Kanlı battaniyelere sarılır, Her direnişte tabutlarla çıkılır dışarı. Gözyaşları zılgıt seslerine katılır, Elleri hep koynunda kalır kızların. Anaların gözleri dikenli tellere takılır, Bir acılı sessizlik sarar yürekleri. Dicle’nin suları susuzluğa çakılır. Kale burçlarındaki akbabalara Ve üniformalar giymiş yeni Dehaklara Yalnızca zindanın mazgallarından bakılır.

Bir adam çoğalır bir başına hücresinde. Yüreği Kawa’dadır, Gözleri Babek’te. Ateşler yanarken dağ doruklarında, İhanet zindan karanlığında kol gezmekte. Kawalar ve Babeklere bir yandaş gerek, Bu zindan karanlığına bir ateş gerek, Çevrilen ihanet çarkını kırmak için Ölümü göğüsleyecek bir yoldaş gerek.

Ey ateşin ve güneşin çocukları! Hani bilincin sesi yüreklerimizde, Gözlerimizde inancın sancakları nerede? Bu gidişe dur demek gerekir, bilirim. Hücrede her saniyeyi bir yıl ederim. Bir ateş yaktık, Sönmesin diye hiçbir yerde. O ateş sönerse yaşamayı neylerim? Bu yüzden, Üç kibrit ile Newroz günü Yüreğimi sizlere armağan ederim.

Ey bu kavgaya gönül verenler, Sır yerine ser verenler, Serden geçip de sır vermeyenler! Bu zindan karanlığı yırtılsın diye, Bu ihanet duvarları yıkılsın diye, Newroz gecesi bir önder Ateşi bedeniyle zindanlara taşımıştır. Ölürken bile hücresinde Bizlere kıştan baharı muştulamıştır. Ateşi saraylara, kömürlere değil, Bir ışık uğruna yüreğinde yakmıştır. Teslimiyete gönül verilirken önlerinde, Ateşi çoğaltarak yakmak gerek, dediler. Ölüme yaşamak diye bakmak gerek, dediler. Sönüyorsa yakılan ateşler birer birer, Ateşi bedenlerde çoğaltmak gerek, dediler. Oturdular her gece diz dize, Önce ölümü sevmeyi öğrendiler Ve ölümde ölümsüzlüğün rengini gördüler.

Karardan önce yurtlarında kalanlarını, Çiçeklerinde açanlarını sordular. Düş değildi yaşayıp gördükleri. Sözlerini gelecek adına bir düş diye Dördü bir ağızdan hayra yordular.

Zindan sessiz, Zindan canlı bir mezar. Gökyüzünde bir anda dört yıldız kayar. Bütün dostlar uykuda, Dörtlerin gözlerinde yalnız ateş var. Dimdik başlarla, Emin ve kararlı bakışlarla İhaneti durdurmak için ateşe yürüyorlar. Dördü de yaşamaya sevdalı, Özgürlüğe nişanlıydılar. Tutsaklık kesmişti mutluluk yollarını. Bu zindanda ölüme nikâhlıydılar. Bu ölüm ki Özgürlüğün ilk adımı, Tutsaklığın ve ihanetin kırılma anı.

Yıllar boyu işkenceler içinde, İhanetler ve direnmeler içinde Beklediler. Beklediler de gelmedi ölüm. Tuttular yakasını, koydular önlerine. “Konuş be ölüm, konuş!” dediler. “Biz büyürüz sen böyle küçüldükçe. Seninle kavgamız insanlık tarihiyledir. Prometheus’tan Spartaküs’e, Bruno’dan Che Guevara’ya Ve Kawa’dan bizlere dek ateş gibidir. Gel de bağdaş kur soframıza ey ölüm! Senin alçaldığını görmek, Özgürlük adına sunulan canlar iledir.”

Bir havar yükseldi zindanlardan kırlara, Dört ateşten dört kıvılcım düştü dağlara. Dağlar tutuşup indi bağlara. Dört ayrı ses yükseldi her ateşten: “Söndürmeyin ateşi, Üfleyin korlara, Üfleyin korlara!”

Yak artık canlarına yakılan ateşleri, Yak ki açılsın dünyanın körelmiş gözleri, Yak ki yırtılsın geceler ışığında, Yak ki tarihi yeniden başlatsın Kawa’nın, üç kibritin ve dörtlerin sözleri. Yak ki yayılsın dünyaya Ateşin ve güneşin ölümsüz sesi.