mezopotamya’nın oğlu (şiir)

Bir bebek çığlığı düştü doğunun ağaran yüzüne. Üveyş heyecanlandı, Ömer’in tüyleri ürperdi.

Doğum; bir değişim, dönüşüm, var olma hâli... Üveyş’in büyüyüp şişen karnından Yeni bir topluluğa, Yeni bir yaşama geçişti. Dokuz ay on gün süren ana rahmindeki sürecin sonlanmasıydı.

İsa, Musa ve Muhammed gibi Yeni toplulukla birlikte yola çıkıp, Yeryüzünün sarsılması için Daha yıllarca beklemesi gerekiyordu.

Sanki Kürt ülkesindeki tarihi, Trajik bir çığlığı Yeryüzüne duyurmak için dünyaya gelmişti.

O artık Mezopotamya’nın oğluydu. Şimdilik yalnız, yoksul ve güçsüzdü. Ama her şey zamana bağlıydı. Tarihte bütün başlangıçlar böyle çelimsiz, zayıf, yalnız ve bir başına başlamıştı.

Şimdi, sanki görünmez bir ses ona: “Senin görevin kadim haksızlıklara karşı çıkmak, Zalimlere boyun eğmemek, Dogmaları sarsmak, dünyayı altüst etmek.” diyordu.