gülüm benim yoldaşım

Kavgamı gönderiyorum. Gülüm benim, yoldaşım. Ey kadar uzun boylu yazmamı bekleme benden. Zaten yazma kararım sancılıyı. Hem bilirsin eskiden beri beceremem, yüreği mısıraştırmayı. Deli bir kısrak gibi tepinse de içimde bu özlem, seninle dört mevsim yaşamamışken, bir gül bitip kuruyuncaya dek birlikteliksizken, bir ucundan sen vurdun, bir ucundan ben. Attık dağlara kendimiz, dağları yaşamaya koyulduk. Yüreğe mesken ettik dağları, gel gör ki bu yüreğe dar geldi bu dağlar. Nehirler boyu akıp gitti kavgamızın türküsü, dağları aştı. Bu kavgamız ölümsüz. Ayrılıka demir atmışsak da ayrı denizlerde hasretliklerde, ayrı denizlerin buluttuğu okyanuslar var gülüm. Ve ayrılıklar ölümlü, hasretlikler cevennemlik, geleli beri birkaç kez yaktı genzimi barutun kokusu. Doyamam, doyulmuyor. Ölüm benimle, gururlan, ne kadar da güzelleştin bir bilsen, Savaştıkça ve güzelleştikçe savaşan. Peki sen, varabildin mi eylem sonrasının yorgun gülüşünün tadına. Kusmadın mı daha mavzerin, asırlarcadır beklenen, özlenen yitik kinini. Karışmadı mı mavzerinin sesi, dağa taşa sinmiş isyan intikam çığlıklara, Savaş gülüm, sıkı savaş, savaştıkça varız biz, savaştıkça güzelleşir, çoğalır, savaştıkça severiz. Hem zerre kadar korkmuyorum ölümden, ölmek de ağrıma gitmiyor. Yalnız işte, az şafaklara batmış bu dağları, birlikte seyre doymadan, bir an için safra olsa, ölmek istemiyorum, hepsi bu, Bir şeyler gönderebilseydim sana, ama bir Gerila'nın kavgasından ve silahından başka nesi var ki, Bu kavganın onuruyla kucaklarım seni, eylem sonrasının coşkusuyla öperim gülüşlerinden, Seni selamlarken.