newala qesaba

kekik, reyhan ve kaçak tütün kokusu taşırdı rüzgar, alçak damlı evlerin, yüksek küçük pencerelerinden soluk ışıklar yayılırdı geceye. köpek havlamaları korkulara karışır kaygıları beslerdi, sonra dağlardan kurşun sesleri gelirdi belirli belirsiz, namlunun ucunda çırpınırdı yürekler, ağıtlar yankılanırdı dağlara doğru, kapılar kırılır, talan edilirdi sevdalar, umutlar, ve insan olan ne varsa. akan aka kabilelerimizden zilan, munzur, otuz üç kurşun, newala qesaba ve ülkemin bütün derelerinde. o iklimde kalırdı acılar, duymazdı bir allah’ın kulu çığlığımızı ve dağlara sevdalanırdık. karabasan gecelerin sabahlarında direnmek kalırdı kürde yaşamanın bir başka adı direnmekti.

derelerden kan akar burda nicedir, analar ağıt yakar her doğan gün gelinler yola bakar çaresiz oy, nevala kasaba oy...

seninledir sevdam gönlüm dağlardadır oy sabahın rüzgarında çığlığında bir dağ düştü o dereye adı mahsun oy, nevala kasaba oy...

ji bo me kurdan, zaliman lûgatek çêkirine. di lûgata wan de nawê kuştina me kurdan "paqijî" ye. û tirbên me yên bi hev re jî tim best; gelî, çem û newal in. li sêrte newala qesaban, li dêrsîmê çemê munzurê, geliyê zîlan, newala qutê, sîh û sê gulle, çukurca û helepçe ... êy xwedê! êdî bes e loo!